ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ

Δεν είναι τυχαίο που δεκάδες χιλιάδες τουρίστες συρρέουν στην Κίνα κάθε χρόνο για να θαυμάσουν τα χρυσάνθεμα. Αναπτύσσονται σε πολύχρωμες «λωρίδες» και στην ανθοφορία τους δημιουργούν ένα θέαμα εντυπωσιακό που μοιάζει να βγήκε από την παλέτα ζωγράφου.

Τα χρυσάνθεμα είναι από τα παλαιότερα καλλιεργήσιμα φυτά και στην Κίνα καλλιεργούνται εδώ και περισσότερα από 3000 χρόνια.

Συχνά μάλιστα χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική ενώ σύνηθες είναι και το τσάι από χρυσάνθεμο.

Η ΧΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΑΜΟΡΓΟΥ

Η βλάστηση στην Αμοργό είναι κυρίως θαμνώδης και τα πιο συνηθισμένα είδη που μπορεί να συναντήσει κανείς είναι οι σχοίνοι, οι πρίνοι, οι φίδες και οι φραγκοσυκιές. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχαν στην Αιγιάλη δασώδεις εκτάσεις με δενδρώδη βλάστηση όπου επικρατούσαν οι πρίνοι, οι φίδες, οι κέδροι και οι βελανιδιές. Το 1835 όμως ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά με αποτέλεσμα να απομείνουν μόνο μερικά δένδρα με τη μορφή υψηλών θαμνώνων, συστάδες από φίδες και πρίνους. Η μόνη εκτεταμένη δενδρώδης βλάστηση που υπάρχει στο νησί είναι οι ελαιώνες και οι οπωρώνες στις κοιλάδες, στα οροπέδια και στις πολλές βουνοπλαγιές του νησιού.

Υπάρχουν στο νησί πολλά ενδημικά φυτά των Κυκλάδων και ιδιαίτερα της Αμοργού, όπως Campanula amorgina, Erysimum senoneri ssp. amorginum, Helichrysum amorginum.

ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ - ΕΛΛΑΔΑ

Από τη Ζάκυνθο – το «φιόρο του Λεβάντε» - μέχρι τον βοτανικό παράδεισο της Λέσβου, τον πλούσιο μανιταρότοπο των Γρεβενών αλλά και την πλημμυρισμένη από θεραπευτικά βότανα κρητική γη, η Χλωρίδα, θεά της βλάστησης στην ελληνική μυθολογία, φρόντισε να φυτρώσουν πάνω από 5.600 είδη φυτών – 750 από αυτά ενδημικά, δηλαδή, δεν υπάρχουν σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου.

Όταν το μουντό γκρίζο του χειμώνα δώσει τη θέση του στο ολοφώτεινο της άνοιξης, χιλιάδες πολύχρωμα κεφαλάκια ξεπροβάλλουν δειλά - δειλά για να πάρουν μέρος στο ξέφρενο πανηγύρι της βλάστησης. Πρώτα σέρνουν τον χορό τα πολύχρωμα αγριολούλουδα. Ανάμεσά τους , καρφιτσωμένα στο καταπράσινο χαλί της φύσης, μυρωδάτα χόρτα του βουνού, θρεπτικά μανιτάρια, θεραπευτικά βότανα… υποκλίνονται κι αυτά στο απαράμιλλο μεγαλείο της φύσης.

Ταπεινά αγριολούλουδα

Στολίζουν τις μνήμες της πανάρχαιας κληρονομιάς μας πάνω σε καστροπολιτείες και αρχαία μνημεία. Χρωματίζουν τους αγρούς και τα αλπικά λιβάδια. Ημερεύουν τα φαράγγια και τις απάτητες βουνοκορφές. Φωτίζουν τις σκιερές ορθοπλαγιές. Ποτίζουν τις ρίζες τους σε ήρεμες λίμνες ή θαλασσοδαρμένα βράχια..

Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, τα αγριολούλουδα – αυτοί οι μεθυστικοί προάγγελοι της άνοιξης – ξεπροβάλλουν σαν λιλιπούτιες ζωγραφιές του Θεού, στολίζοντας με τη διακριτική τους παρουσία κάθε γωνιά του τόπου μας.

Αγκαλιές ολόκληρες από κυκλάμινα, σ’ όλους τους τόνους του ροζ, υμνούν την ομορφιά της φύσης γατζωμένα στα βράχια των Μετεώρων. Τεράστιες εκτάσεις από υπέροχα μοβ ανθάκια κρόκου κατακλύζουν τις οροσειρές της Τύμφης και του Ταΰγετου. Ντελικάτα κρινάκια στις κορφές του Ολύμπου∙ κίτρινες ακτινωτές μαργαρίτες ψηλά στο Γράμμο∙ άγριες τουλίπες στα Λευκά Όρη. Ολοστόλιστα σπάρτα, μυρωδάτες αγριοτριανταφυλλιές αλλά και εύθραυστες ανεμώνες στους πρόποδες της Οίτης. Απέραντα χαλιά από «αλαζονικές» βελουδένιες παπαρούνες ντύνουν λιβάδια και αγρούς με την πορφυρένια ομορφιά τους. Ηλιόλουστα ξέφωτα πλημμυρίζουν από ίριδες και βιόλες, πολύχρωμες ψηφίδες ενός αριστοτεχνικού μωσαϊκού σε μια αρωματική πανδαισία. Αμέτρητες ιώδεις καμπανούλες λικνίζονται ανάλαφρα στο ανοιξιάτικο αεράκι. Νεραγκούλες, κρίνοι της άμμου αλλά και ρείκια καθρεφτίζονται σε ρυάκια και λίμνες. Κίτρινες και μοβ δακτυλόριζες – ορχιδέες κι αυτές – συμπληρώνουν εντυπωσιακά την πολύχρωμη παλέτα της φύσης.

Στην αρχαία Ελλάδα η θρησκεία, οι μύθοι, η ιατρική, οι τελετές αλλά και η τέχνη ήταν στενά συνυφασμένες με τα λουλούδια. Η Τοιχογραφία της Άνοιξης με τους υπέροχους ιερούς κρίνους αλλά και η διάσημη«Κροκοσυλλέκτρια» – πολύτιμα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης στην αρχαία Θήρα – αποτελούν τρανά παραδείγματα της επιρροής που ασκούσαν τα λουλούδια στους αρχαίους προγόνους μας.

Μανιτάρια του βουνού και του κάμπου

Μέσα σε ελατοδάση, σε αλπικά τοπία, σε θαμνότοπους και ξέφωτα αλλά και σε παραποτάμιες περιοχές, φυτρώνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες είδη άγριων μανιταριών.

Ιδιαίτερα αυτή την εποχή, η συλλογή των εαρινών μανιταριών - από γαστρονόμους και όχι μόνο - εξελίσσεται σε πραγματικό «σαφάρι» με έπαθλο τρυφερά, τροφαντά μανιτάρια. Από τα 2.200 είδη γνωστά στη χώρα μας, τα εδώδιμα ανέρχονται μόλις στα 150. Άριστης ποιότητας και με γεύση συγκλονιστική, τα ελληνικά άγρια μανιτάρια αποτελούν μια υγιεινή και ανώτερη γαστρονομικά τροφή. Επιλέγοντας προσεκτικά και μεαπόλυτη γνώση τα βρώσιμα μανιτάρια, εξασφαλίζουμε στον οργανισμό μας πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας, πολύτιμα μέταλλα και ιχνοστοιχεία, ενώ στο τραπέζι μας, νόστιμα καθημερινά πιάτα ή και ευφάνταστες γκουρμέ παραλλαγές.

Σε πολλές περιοχές της χώρας μας – ιδιαίτερα όμως στη «μανιτοπεριφέρεια» της Δυτικής Μακεδονίας – δραστηριοποιούνται σύλλογοι, τα έμπειρα μέλη των οποίων, αναλαμβάνουν να σας αποκαλύψουν τον μαγικό κόσμο των μανιταριών μέσα από οργανωμένες περιηγήσεις στο δάσος. Τη μεγαλύτερη ποικιλία μανιταριών θα γνωρίσετε στα Γρεβενά. Οι Γρεβενιώτες, από τους πιο φανατικούς και πλέον ενημερωμένους«μανιταράδες», έχουν μετατρέψει την περιοχή τους σε πόλο έλξης επισκεπτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό Εδώ έχουν εντοπιστεί είδη που θεωρούνται σπάνια σ’ όλη την Ευρώπη, μερικά μάλιστα και υπό εξαφάνιση.

Ευεργετικά βότανα

Στη χώρα μας, σε μια από τις πλουσιότερες του κόσμου σε βιοποικιλότητα, φυτρώνουν εκατοντάδεςαρωματικά και θεραπευτικά βότανα. Ως τροφή αλλά και φάρμακα της φύσης εκτιμήθηκαν – από τους αρχαίους κιόλας προγόνους μας – για τις αναλγητικές κυρίως ικανότητές τους. Σήμερα, ένα ποσοστό περίπου 75% των χημικών φαρμάκων βασίζονται στις θαυματουργές ιδιότητες των βοτάνων.

Η ΧΛΩΡΙΔΑ & Η ΠΑΝΙΔΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΩΝ ΣΠΟΡΑΔΩΝ

 

Η γεωγραφική απομόνωση της περιοχής, η μορφολογία, ο περιορισμένος βαθμός ανθρώπινης παρέμβασης και η άριστη κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, καθιστούν το τοπίο και τις θαλάσσιες περιοχές του Πάρκου, ιδανικό καταφύγιο, για πολλά απειλούμενα με εξαφάνιση, είδη της χερσαίας και θαλάσσιας χλωρίδας και πανίδας.

Xλωρίδα

Τα νησιά καλύπτονται από μεσογειακά δάση κωνοφόρων όπως ο πεύκος, μακία βλάστηση με θάμνους όπως η κουμαριά, το σχίνο, το φιλλύκι, το ρείκι, ο ράμνος και το πουρνάρι, συχνά σε μορφή δενδρώδη. Ακόμη συναντούμε αειθαλή, όπως το κρητικό σφενδάμι, η αγριελιά, το θαμνοκυπάρισσο και το σπάνιο δεντράκι Amelanchier chelmea. Συνηθισμένα είναι ακόμη τα φρύγανα σε μεγάλη ποικιλία ειδών. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι και η χασμοφυτική χλωρίδα, με αρκετά ενδημικά φυτά, όπως η Campanula reiseri, η Campanula rechingeri, το Linum gyaricum, η Areanaria phitosiana, κ.λ.π. Τα υποθαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας (Posidonia oceanicae), τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την αναπαραγωγή άλλων οργανισμών αλλά και τη συγκράτηση και ανακύκλωση διαφόρων ουσιών στο θαλάσσιο περιβάλλον, είναι εκτεταμένα και διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.

Πανίδα

Η περιοχή του Πάρκου είναι ένας σημαντικός βιότοπος για πολλά είδη ψαριών (περίπου 300), πτηνών (περισσότερα από 80 είδη), ερπετών και επίσης θηλαστικών. H μεσογειακή φώκια (Monachus monachus), το κόκκινο κοράλι (Coraliu mrubrum), ο μαυροπετρίτης (Falco eleonorae),ο αιγαιόγλαρος (Laru saudouinii), ο θαλασσοκόρακας (Phalacrocorax aristotelis) και το αγριοκάτσικο των Γιούρων (Capra aegagrus)είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά σπάνια είδη που απαντούνται στη περιοχή. Μερικά από τα πτηνά που διαβιούν στο Πάρκο είναι ο σπιζαετός (Hieraetus fasciatus), o κορμοράνος (Phalacrocorax carbo) και ο ασημόγλαρος (Larus cacchinans), και οι σταχτάρες (Apus apus και Apus melba). Η ορνιθοπανίδα περιλαμβάνει επίσης τα είδη της οικογένειας Sylvidae, όπως οι τσιροβάκοι Sylvia melanocephala και Sylvia articapilla.Επίσης μεγάλη ποικιλομορφία παρουσιάζει η υποβρύχια πανίδα με πολλά βενθικά και πελαγικά είδη. Δελφίνια καθώς και μερικά είδη φαλαινών απαντώνται στην περιοχή. Τα πιο συνηθισμένα είδη δελφινιών και φαλαινών είναι το κοινό δελφίνι (Delphinus delphis), το ζωνοδέλφινο (Stenella coeruleoalba), το ρινοδέλφινο (Tursiops truncatus), o φυσητήρας (Physeter macrocephalus) και ο ζιφιός (Ziphius cavirostris).

ΤΟΥΛΙΠΑ

Αγγειόσπερμο, μονοκοτυλήδονο φυτό η τουλίπα ανήκει στην τάξη Λειριώδη και στην οικογένεια Λειριοειδή.

Υπάρχουν 100 περίπου είδη τουλίπας που είναι όλα πολυετή ποώδη φυτά των περιοχών της Ευρώπης και της δυτικής και κεντρικής Ασίας.

Η τουλίπα καλλιεργείται συστηματικά κυρίως στη βόρεια και δυτική Ευρώπη όπου έφτασε στις αρχές του 16ου αιώνα και αναπτύχθηκαν πάμπολλες ποικιλίες. Η εισαγωγή ορισμένων μορφών τουλίπας στην Ολλανδία κατά το 17ο αιώνα, οδήγησε σε πραγματική μανία και επανάσταση, καθώς πληρώνονταν μεγάλα χρηματικά ποσά από καλλιεργητές-συλλέκτες για κάποιο βολβό στην αναζήτηση σπανίων χρωμάτων και σχημάτων.

Τα φύλλα της τουλίπας είναι μακριά και σαρκώδη, αυλακωτά με σχήμα λογχοειδές ή ωοειδές. Από το κέντρο των φύλλων βγαίνει ένας μακρύς βλαστός που φτάνει σε ύψος τα 70 εκατοστά και φέρει στην κορυφή του ένα μόνο μεγάλο άνθος, σχήματος κυπέλλου, μονόχρωμο σε ποικίλους χρωματισμούς.

Τα κύρια χρώματα των ανθέων της τουλίπας είναι το κίτρινο και το κόκκινο, αλλά βρίσκουμε και λευκά, πορφυρά και ροζ άνθη.

Ο καρπός της τουλίπας είναι κάψα τριγωνικού σχήματος που φέρει πολλά μικρά σπόρια.

Οι τουλίπες φύονται σε βραχώδεις περιοχές, ορεινές και ημιορεινές, εκεί όπου αναπτύσσονται και άλλα ποώδη φυτά. Ορισμένα είδη τουλίπας έχουν σχέση με καλλιεργούμενες περιοχές, ιδιαίτερα αυτές όπου φύονται και σιτηρά.

Μεγάλες οργανωμένες καλλιέργειες του φυτού βρίσκονται στην Ολλανδία, που καλύπτουν τεράστιες εκτάσεις γι’ αυτό η Ολλανδία ονομάζεται και ‘’χώρα της τουλίπας’’. Το θέαμα είναι εντυπωσιακό.

ΚΑΠΠΑΡΗ

Η κάππαρη είναι γένος, αγγειόσπερμων, δικότυλων φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Καππαροειδών και στην τάξη των Καππαρωδών, με 200 είδη δέντρων αλλά κυρίως θάμνων. Τα περισσότερα είδη φέρουν αγκάθια και βρίσκονται σε βραχώδεις και άνυδρες περιοχές των τροπικών και εύκρατων περιοχών της γης. Ορισμένα από τα είδη είναι έρποντα ή αναρριχητικά.

ΜΟΥΣΤΑΡΔΑ

Η μουστάρδα αποτελεί ένα μοναδικό συνοδευτικό με την ξεχωριστή ιδιότητα να μετατρέπει κάθε φαγητό σε γαστρονομική απόλαυση. Με όνομα βαρύ σαν ιστορία, αμέτρητη ποικιλία σε γεύσεις και χρήσεις απευθύνεται στους λάτρεις των θεσπέσιων γεύσεων.

Η μουστάρδα παράγεται από τους σπόρους σιναπιού, οι οποίοι, όταν κοπανιστούν, μετατρέπονται σε μία βαθυκίτρινη σκόνη που σε συνδυασμό με νερό ή ξίδι, μας δίνει τη μουστάρδα.

Οι άνθρωποι τη χρησιμοποιούν από τα πολύ παλιά χρόνια για την ιδιαίτερη, καυτερή και πικάντικη γεύση που δίνει στα φαγητά. Μάλιστα ήταν τόσο σπουδαία και απαραίτητη η γεύση της για τους Ελληνες και τους Αρχαίους Αιγυπτίους, που συνήθιζαν να μασουλάνε σπόρους μουστάρδας κατά τη διάρκεια του φαγητού.

Η πρώτη συνταγή μουστάρδας βρίσκεται στα βάθη των αιώνων, αφού εμφανίστηκε τον 6ο αιώνα και διαδόθηκε στη Βουργουνδία. Σύμφωνα με την ιστορία, στις αρχές του 14ου αιώνα, ήταν τόσο μεγάλη η λατρεία που είχε ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ για τη μουστάρδα που έφτασε στο σημείο να δημιουργήσει για τον πολυαγαπημένο του ανιψιό, την υπηρεσία του «μεγάλου μουσταρδιέρη του πάπα».

Επειδή όμως, η μουστάρδα φαίνεται ότι αποκτούσε ολοένα και μεγαλύτερη ζήτηση, οι άνθρωποι προχώρησαν στην παρασκευή διαφόρων ειδών μουστάρδας και έτσι στα τέλη του 16ου αιώνα στην Ορλεάνη και γύρω στα 1630 στην Ντιζόν, παρασκευάστηκαν και τα πρώτα παράγωγα ξιδιού και μουστάρδας.

Προχωρώντας, τον 18ο αιώνα, κάποιος με το όνομα Νεζεόν καθιέρωσε τη συνταγή της «δυνατής» ή «λευκής» μουστάρδας, ενώ ταξιδεύοντας ακόμη πιο πίσω στον χρόνο, ακόμη και στη Βίβλο αναφέρονται οι «σπόροι σιναπιού», αφού οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τους σπόρους της μουστάρδας, για την καρύκευση κρεάτων και ψαριών.

Τα πολύ παλιά χρόνια οι άνθρωποι μην έχοντας την δυνατότητα χρήσης πολλών φαρμάκων, είχαν ανακαλύψει τη χωνευτική δράση της μουστάρδας και έτσι την συνδύαζαν με βαριά φαγητά που περιείχαν χοιρινό και τυρί, για να τους βοηθάει στην πέψη. Ακόμη, οι κυνηγοί, όταν ήθελαν να ζεσταθούν ύστερα από μία δύσκολη παγωμένη μέρα, έβαζαν τα πόδια τους μέσα σε μια λεκάνη με μουστάρδα για να διώξουν τις κρυάδες και τέλος σε περιπτώσεις αρθριτικών, χρησιμοποιούσαν ζεστά καταπλάσματα με μουστάρδα, για να αντιμετωπίσουν τους πόνους των κλειδώσεων.

Στο πέρασμα των αιώνων η μουστάρδα εξελίχθηκε ανάλογα με τον τόπο παραγωγής της. Οι διάφοροι λαοί παρασκεύαζαν διάφορα είδη μουστάρδας, ανάλογα με το υγρό που χρησιμοποιούσαν όπως κρασί, νερό, ξίδι και μούστο καθώς και τα διαφορετικά μπαχαρικά. Έτσι, στη σύγχρονη εποχή, φτάσαμε να βρίσκουμε μία τεράστια ποικιλία από μουστάρδες, από άσπρες μέχρι σκούρες κίτρινες, γλυκές, πικάντικες, ξινές, αρωματισμένες με φρούτα, με καυτερές πιπεριές, με χυμό πορτοκαλιού ή λεμονιού, με κάππαρη και αντσούγιες ή ακόμη και με μπίρα, κ.ά.

Η μουστάρδα, όπως τη γνωρίζουμε με τη συνηθισμένη της μορφή, είναι μια αλοιφή που φτιάχνεται από τους τριμμένους σπόρους της μαύρης μουστάρδας και της άσπρης και λέγεται κίτρινη μουστάρδα. Η μουστάρδα αποτελεί, τη βάση αμέτρητων, κρύων και ζεστών, σαλτσών, καθώς και για την επάλειψη, πριν από το ψήσιμο του χοιρινού, του κοτόπουλου και ορισμένων ψαριών (των πιο λιπαρών). Σ' όλες τις περιπτώσεις αποτελεί ένα εξαίσιο γαστρονομικό καρύκευμα και διατίθεται σε μεγάλη ποικιλία αρωμάτων.

Ποικιλίες μουστάρδας

Γαλλικές μουστάρδες

Μουστάρδα Ντιζόν: Υπάρχουν διάφορα είδη και είναι οι πιο διάσημες. Άλλες έχουν κρεμώδες γκρι-κίτρινο χρώμα και λεπτή γεύση και άλλες είναι πιο ανοιχτόχρωμες και ραφινάτες. Στην Ντιζόν, πρωτεύουσα της μουστάρδας, αναμειγνύουν τη μουστάρδα με αλάτι, άσπρο κρασί, μπαχαρικά και χυμό από αγουρίδες, δηλαδή ξινό χυμό φτιαγμένο από άγουρα σταφύλια. Οι μουστάρδες Ντιζόν εκτός του ότι είναι οι πιο γνωστές, είναι και οι πιο φημισμένες, αφού χρησιμοποιούνται περισσότερο από κάθε άλλη μουστάρδα, για σάλτσες, μαγιονέζα, βινεγκρέτ, κ.α. Να θυμόμαστε, ότι όταν έχουμε μια συνταγή η οποία περιλαμβάνει μουστάρδα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χωρίς άγχος μία δυνατή Ντιζόν.

Μουστάρδα του Μπορντό:
Πρόκειται για μία σκούρα καφετιά και αρκετά ξινή μουστάρδα, καθώς και πιο αρωματική από αυτήν της Ντιζόν. Είναι μοναδική στη συνοδεία μπριζόλας, αφού συμπληρώνει παρά καλύπτει τη γεύση του κρέατος.

Μουστάρδα Ντε Μο:
Η μουστάρδα Ντε Μο είναι αρκετά ιδιαίτερη. Έχει μία περίεργα νόστιμη γεύση μούχλας, είναι καυτερή αλλά όχι ενοχλητικά και αποτελείται από ένα μοναδικό μείγμα από τριμμένους και μισοτριμμένους σπόρους, με κοκκώδη υφή. Κανείς μπορεί να εκτιμήσει πραγματικά τη γεύση της, όταν τη συνδυάσει με λουκάνικα, μπέικον, κρύα κρεατικά και πίτες με χοιρινό. Ιδιαίτερη είναι και η συσκευασία της, αφού τη βρίσκουμε σε πήλινα βάζα, όπου ο φελλός τους έχει σφραγιστεί με βουλοκέρι και φτιάχνεται σύμφωνα με μια μυστική συνταγή-επτασφράγιστο μυστικό από το 1760.

Μουστάρδα Πουάβρ βερ:
Παρασκευάζεται από πράσινους σπόρους πιπεριού και έχει ήπια καυτερή γεύση.

Αγγλική μουστάρδα
Η γεύση της είναι απλή και καυτερή, αλλά όχι ιδιαίτερα δυνατή, το χρώμα της είναι έντονο κίτρινο και παρασκευάζεται από ποικιλία πολύ λεπτοκομμένων σπόρων. Συνδυάζεται μοναδικά με ψητό βοδινό και γενικότερα ψητά κρεατικά, λουκάνικα από βοδινό ή χοιρινό κρέας, πίτα από χοιρινό κ.ά. Ακόμη, είναι η ιδανική μουστάρδα για να παρασκευάσουμε δυνατή σάλτσα μουστάρδας που πηγαίνει με λιπαρά ψάρια, όπως ρέγκα ή σκουμπρί.

Γερμανικές μουστάρδες
Αναμφισβήτητα η Γερμανία μπορεί να θεωρηθεί η χώρα όπου γίνεται η μεγαλύτερη κατανάλωση μουστάρδας, αφού αποτελεί το απαραίτητο συνοδευτικό της λατρεμένης γευστικής απόλαυσης των Γερμανών, τα λουκάνικα.

Γερμανική μουστάρδα ζενφ:
Προέρχεται από ένα μείγμα μουστάρδας σε σκόνη και ξιδιού, έχει έντονη καυτερή γεύση και άρωμα.

Γερμανική μουστάρδα σαρφ:
Για τους λάτρεις των καυτερών γεύσεων, η σαρφ ή έξτρα σαρφ-καυτερή ή πολύ καυτερή είναι η ιδανικότερη επιλογή. Στη Βόρεια Γερμανία μάλιστα, σερβίρεται άφθονη με την κουτάλα.

Γερμανική μουστάρδα διαίτης:
Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη των Γερμανών για τις μουστάρδες, που παρασκεύασαν μία μουστάρδα που λέγεται ντιέτζενφ, δηλαδή μουστάρδα διαίτης. Είναι πρασινόχρωμη και ανάλατη και ειδικά φτιαγμένη για εκείνους που δεν τρώνε αλάτι.

Αμερικανικές μουστάρδες
Η αυθεντική αμερικανική φτιάχνεται από σπόρους άσπρης μουστάρδας με ζάχαρη, άσπρο κρασί ή ξίδι, το χρώμα της είναι κίτρινο, έχει γεύση γλυκιά και μάλλον μοιάζει περισσότερο με παχιά σάλτσα παρά με μουστάρδα. Εξαιτίας της ελαφριάς γεύσης της, χρησιμοποιείται ευρέως σε χοτ ντογκ και χάμπουργκερ.

Ιταλική μουστάρδα (με φρούτα)
Με αφετηρία τον 16ο αιώνα, η μοστάρντα ντι φρούτα, ακόμη αποτελεί ένα εξαιρετικό είδος μουστάρδας, η οποία καταναλώνεται με κουταλιές, όπως μαρμελάδα, αλειμμένη σε ψωμί.
Φτιάχνεται από ένα μείγμα από διάφορα φρούτα, όπως σύκα και κεράσια, κομμάτια από αχλάδι, λεμόνι και ροδάκινα, ζαχαρωμένα μέσα σε σιρόπι που περιέχει λάδι μουστάρδας. Εξαιτίας της γλυκόξινης γεύσης της, τη χρησιμοποιούμε σαν πρωτότυπη σάλτσα για τα κρύα κρεατικά.

Μουστάρδα ντομάτας
Φτιάχνεται από λιαστές ντομάτες, ολόκληρους σιναπόσπορους, ξίδι κρασιού, ζάχαρη, αλάτι, οξέα τροφίμων και μπαχαρικά και είναι αρκετά εύγευστη.

Τα διάφορα είδη

Άσπρη μουστάρδα
Η άσπρη μουστάρδα χωρίζεται στην απλή και στην ώριμη. Η απλή είναι αυτή που φυτρώνει ακόμη και πάνω σε βρεγμένο μπαμπάκι και μαζί με το νεροκάρδαμο χρησιμοποιείται για σάντουιτς, ενώ από την ώριμη άσπρη παίρνουμε τους σπόρους, που χρησιμοποιούνται ολόκληροι στα τουρσί.

Μαύρη μουστάρδα
Η μαύρη είναι πιο καυτερή από την άσπρη μουστάρδα.

Καφετιά ή ινδική μουστάρδα
Είναι ο ολόκληρος σπόρος μουστάρδας που χρησιμοποιείται στις συνταγές για κάρυ και είναι λιγότερο έντονη από τη μαύρη.

"ΥΓΡΑ" ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

Οπλισμένος με υπεράνθρωπη υπομονή, μια κάμερα υψηλής ταχύτητας, πολλά χρώματα αλλά και αρκετά λίτρα νερό, ο ταλαντούχος φωτογράφος Jack Long από το Ουισκόνσιν των ΗΠΑ δημιουργεί μοναδικά «υγρά» λουλούδια, τα οποία στη συνέχεια απαθανατίζει στο φακό.

Μια «βουτιά» στη Φυσική Ιστορία αλλά και στην τέχνη επιχειρεί να κάνει ο Jack Long και τα καταφέρνει μια χαρά. Μετά από αρκετούς μήνες δοκιμών με το νερό αλλά και με την εφαρμογή μιας τεχνικής την οποία ο καλλιτέχνης δεν αποκαλύπτει, η συλλογή «Vessels and Blooms» τον έκανε πραγματικά υπερήφανο!

«Πειραματίζομαι με το χρωματιστό νερό και ό,τι βλέπετε δεν περιέχει ίχνος… Photoshop. Μια μικρή επέμβαση μόνο κάνω στο τέλος των λήψεων για να καθαρίσω τις εικόνες. Όλα τα… υγρά λουλούδια μου είναι αποτέλεσμα υπομονής και επιμονής μπροστά αλλά και… πίσω από το φακό!», επεξηγεί ο Jack.

O έμπειρος φωτογράφος έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν με παρόμοια projects αλλά είναι η πρώτη φορά που πετυχαίνει να απαθανατίσει σταγονίδια νερού σε σχήματα λουλουδιών στον αέρα την κατάλληλη στιγμή. Το μόνο παράπονό του είναι ότι «δεν μένουν για πολύ έτσι», όπως επισημαίνει ο ίδιος!

ΜΑΝΙΤΑΡΙ

 

Ένα μικρό μανιτάρι, που το βρίσκουμε στη Νέα Ζηλανδία και στην Ινδία. Με ένα ξεχωριστό μπλε χρώμα, είναι ένα μανιτάρι που δεν τρώγεται και είναι άγνωστο αν είναι δηλητηριώδες.

 

 

ΡΟΖ ΠΙΠΕΡΙ

Το ροζ πιπέρι είναι ο καρπός ενός συγγενικού θάμνου με την ευρύτερη οικογένεια των πιπεριών, είναι κατά βάση αρωματικό και θέλει μεγάλη προσοχή στην συντήρησή του επειδή είναι πολύ  ευαίσθητο και η φλούδα του σπάει εύκολα.  Είναι ένα μπαχαρικό το οποίο δίνει εκτός από διακοσμητικό τόνο στα πιάτα, και εξαιρετικό άρωμα στην μαγειρική, και συνδυάζεται τέλεια με θαλασσινά. Χρησιμοποιείται επίσης ως πρώτη ύλη αλλαντοποιίας.

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΡΙΧΝΟΥΝΕ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΟΥΣ;

 

Το χειμώνα, όλα σχεδόν τα δέντρα και κάποια φυτά, τα λεγόμενα φυλλοβόλα, ρίχνουν τα φύλλα τους. Γιατί το κάνουν αυτό; Τι γλιτώνουν και τι κερδίζουν;

Κάνοντας μια χειμερινή εξόρμηση στην εξοχή το καλοκαίρι, θα δούμε καταπράσινα δάση και τοπία.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και το χειμώνα. Βλέπουμε ”φαλακρά” δέντρα και φυτά, που έχουν ρίξει τα φύλλα τους. Συχνά, προτού τα δέντρα και τα φυτά ρίξουν τα φύλλα τους, αυτά αρχίζουν να κιτρινίζουν-καφετίζουν και έτσι σταδιακά αποχωρίζονται τον οικοδεσπότη τους.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους γίνεται αυτό. Σε γενικές γραμμές τα δέντρα και τα φυτά ρίχνουν τα φύλλατους για να εξοικονομήσουν ενέργεια το χειμώνα και για να προστατευτούν από ακραία καιρικά φαινόμενα. Την άνοιξη, όταν έχουν ”καταλαγιάσει” τα πράγματα, τότε ξαναβγάζουν φύλλα.

Το χειμώνα, λόγω των παγωμένων και ξηρών ανέμων, αν ένα δέντρο κρατήσει τα φύλλα του, λόγω απουσίας φωτός, τα φύλλα αυτά θα συμβάλλουν ώστε το δέντρο να ξεραθεί και να ”πεθάνει” γρήγορα. Αυτό θα συμβεί λόγω έλλειψης υγρασίας.

Αν τα φύλλα τα χτυπάει ο ξηρός άνεμος, χωρίς την ύπαρξη φωτός, τότε το δέντρο χάνει πολύ γρήγορα την υγρασία του μέσω της μεγάλης επιφάνειας που είναι εκτεθειμένη στον άνεμο, λόγω των φύλλων. 

Ρίχνοντας όμως τα φύλλα, έτσι απλά, μικραίνει η συνολική επιφάνεια του δέντρου που μένει εκτεθειμένη στον αέρα και το δέντρο μπορεί να κρατήσει την υγρασία του μέσα στα κλαδιά και στον κορμό. Αυτό τους βοηθάει σε εξοικονόμηση ενέργειας (κρατάνε υγρασία στα κλαδιά και στον κορμό) και έτσι το δέντρο απλά ”συντηρείται” ζωντανό, χάνοντας ελάχιστη υγρασία το χειμώνα.

Την άνοιξη και το καλοκαίρι, τα φύλλα φωτοσυνθέτουν το φως και σε συνδυασμό με τα συστατικά που παίρνουν από το έδαφος, τα δέντρα αναπτύσσονται. Όσο όμως μικραίνουν οι μέρες, τόσο τα δέντρα(φυλλοβόλα) αρχίζουν να ”ετοιμάζονται” για το χειμώνα. 

Η χλωροφύλλη που παράγεται στα φύλλα (και είναι υπεύθυνη για το πράσινο χρώμα τους), μειώνεται λόγω της μείωσης της φωτοσύνθεσης. Έτσι, τα φύλλα χάνουν το πράσινο χρώμα τους σταδιακά, και για να το πούμε έτσι απλά, ετοιμάζονται για αποχώρηση.

Γι’ αυτό το φθινόπωρο (που είναι μια μεταβατική περίοδος), τα φύλλα αρχίζουν να κιτρινίζουν-καφετίζουν. Ρίχουν λοιπόν τα φύλλα, κερδίζοντας ενέργεια με την οποία θα έπρεπε να τα θρέψουν.

Επίσης γλιτώνουν μεγάλες απώλειες υγρασίας, άρα μπορούν να αντέξουν όλο το χειμώνα με ελάχιστα ποσά ενέργειας.

Έτσι, σε γενικές γραμμές, τα δέντρα το χειμώνα απλά συντηρούνται - μένουν ζωντανά, ενώ το καλοκαίρι αναπτύσσονται..

ΤΟΥΝΕΛ ΔΕΝΤΡΩΝ

Τα δέντρα είναι οι μεγαλύτεροι ζωντανοί οργανισμοί στη γη, ομορφαίνουν και προστατεύουν το περιβάλλον, προσφέρουν απίθανες εικόνες σε όλες τις αποχρώσεις, καταφύγιο αλλά και σκιά, ενώ ανανεώνουν τον αέρα απορροφώντας το διοξείδιο του άνθρακα και παράγοντας οξυγόνο. Πολύτιμα, απαραίτητα και αναντικατάστατα, τα δέντρα παίζουν το δικό τους σπουδαίο ρόλο στον πλανήτη, ενώ δεν λείπουν και αυτά που ζουν εδώ και αιώνες σε δάση και αστικά περιβάλλοντα σχηματίζοντας εντυπωσιακα φυσικά τούνελ. Από τις κερασιές της Γερμανίας και τα μπαμπού στην Ιαπωνία, τα ωραιότερα φυσικά τούνελ από δέντρα κερδίζουν τις εντυπώσεις.

1. Cherry Blossom Tunnel, Γερμανία

2. Autumn Tree Tunnel, ΗΠΑ

3. Ginkgo Tree Tunnel, Ιαπωνία

4. Yew Tree Tunnel, Βρετανία

5. The Dark Hedges, Βόρεια Ιρλανδία

6. Bamboo Path, Ιαπωνία

7. Tunnel of Love, Ουκρανία

8. Jacarandas Walk, Νότια Αφρική

9. Wisteria Tunnel, Ιαπωνία

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ..ΔΑΣΟΣ

 

Ο επισκέπτης αντικρίζει ένα κατάφυτο σημείο στο κέντρο του κόλπου Haslams Creek στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και αμέσως εντυπωσιάζεται με το εκπληκτικό φυσικό τοπίο που δημιουργείται μέσα στη θάλασσα.

Κι όμως, αυτό που βλέπει μπροστά του δεν είναι κάποιο μικρό καταπράσινο νησί πάνω στα νερά. Με μια δεύτερη, πιο προσεκτική ματιά αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για ένα εγκαταλειμμένο πλοίο που έχει μείνει εκεί χρόνια και ως αποτέλεσμα αυτού έχει.. φυτρώσει!

Το πλοίο SS Ayrfield ναυπηγήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και ξεκίνησε τα πρώτα ταξίδια του στο Σίδνεϊ το 1912. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αγοράστηκε από την αυστραλιανή κυβέρνηση της Κοινοπολιτείας για να μεταφέρει προμήθειες στα αμερικανικά στρατεύματα που στάθμευαν στην περιοχή του Ειρηνικού.

Μετά το τέλος του πολέμου και μέχρι το 1970 χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικό πλοίο, ενώ το 1972 σταμάτησε τα ταξίδια του, επιστρέφοντας στη «βάση» του, όπου παραμένει μέχρι σήμερα, ως ένα από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα της περιοχής.

 

ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ!! ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

Αυτές οι εντυπωσιακές «κατακόκκινες» εκτάσεις με παπαρούνες φωτογραφήθηκαν από τον 43χρονο Βρετανό φωτογράφο Alan Ranger, σε μια προσπάθεια να υπενθυμίσει στους Βρετανούς αλλά και να τιμήσει παράλληλα τους Βρετανούς στρατιώτες-θύματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Τα λιβάδια ήταν πεδία μάχης κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και γέμιζαν διαρκώς νεκρούς στρατιώτες, πριν πλημμυρίσουν με παπαρούνες. Από τότε τα λουλούδια αυτά αποτελούν σύμβολο μνήμης», εξηγεί ο φωτογράφος.

Σε συνδυασμό, μάλιστα με την εκπληκτική ομορφιά της φύσης, οι εικόνες δεν μπορούν παρά να εντυπωσιάζουν τους απλούς θεατές. «Η φύση πάντα σε εκπλήσσει με τη δυναμική της αλλά και με την απίθανη τοπιογραφία της», συμπληρώνει ο Alan.

Ως ένδειξη σεβασμού στους στρατιώτες του Πολέμου, η συλλογή του φωτογράφου γεννά μνήμες στους θεατές, αφού οι παπαρούνες μοιάζουν με ένα ποτάμι αίματος μέσα στο λιβάδι, «όπως ακριβώς συνέβαινε τότε με τους νεκρούς στρατιώτες», όπως επισημαίνει ο φωτογράφος.