ΕΝΑ ΠΡΟΣΤΥΧΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Συναγωνίζεται επάξια για τον τίτλο του πιο αηδιαστικού ζώου στη Γη και είναι ευρύτερα γνωστό ως το «ψάρι-πέος». Αν σας ενδιαφέρει μπορείτε να το προμηθευτείτε από την ψαραγορά της Busan στην Νότιο Κορέα όπου θεωρείται εκλεκτό έδεσμα! Η ονομασία του στην κορεατική γλώσσα είναι Gáe-bool, ενώ στα λατινικά ονομάζεται Urechis unicinctus. Πρόκειται για ένα είδος θαλάσσιου σκουληκιού. Έχει κέλυφος που μοιάζει με αχιβάδα, το οποίο αφαιρείται  για να μαγειρευτεί.

ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΝΗΣΙ

Το νησί Isola San Giulio βρίσκεται κοντά στη λίμνη Orta, στην περιοχή του Πιεμόντε της βορειοδυτικής Ιταλίας και ξεχωρίζει για τις φυσικές ομορφιές που διαθέτει και τη γραφικότητά του. Τόσο πολύ, μάλιστα, που με την πρώτη ματιά ο επισκέπτης νομίζει ότι βρίσκεται στην παραμυθένια Χώρα των Θαυμάτων!

Το Isola San Giulio είναι μικρό σε έκταση -μόλις 275 μέτρα μήκος και 140 μέτρα πλάτος- ενώ κρύβει πίσω του μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία… Ο θρύλος λέει ότι o Άγιος Giulio ίδρυσε τον 4ο αι. μ.Χ. την 100ή εκκλησία του στη δυτική πλευρά του πανέμορφου χωριού Orta San Giulio.

Σύμφωνα με το μύθο, η εμφάνιση του Αγίου στο νησί οφείλεται σε ένα… τεράστιο φίδι, το οποίο τρομοκρατούσε τους κατοίκους των χωριών, κάνοντας συνεχόμενες επιθέσεις.  Ο Άγιος έφτασε εδώ με σκοπό να σώσει τους κατοίκους, εκδιώχνοντας εν τέλει το μυθικό πλάσμα από το νησί.

Μετά το θάνατο του Αγίου, το Isola San Giulio συνδέθηκε περισσότερο με τη χριστιανική θρησκεία, ενώ ένα μικρό παρεκκλήσι χτίστηκε εις μνήμην του στο νησί τον 5ο αιώνα, για να ακολουθήσει η δημιουργία ενός μεγαλύτερου ναού κατά τον 6ο αιώνα.

Οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν εδώ -γιατί όχι;- το όνειρό τους! Βόλτες στα γραφικά σοκάκια του χωριού αλλά και ρομαντικές βαρκάδες στα ήσυχα νερά της λίμνης συνθέτουν μοναδικές εικόνες, όλες βγαλμένες από τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων.

Γιατί σίγουρα κάπου εκεί θα σας περιμένει μια… νεράιδα με το ραβδάκι της, για να κάνει όλες τις κρυφές επιθυμίες σας πραγματικότητα, ή η Αλίκη για να σας προσφέρει μια συναρπαστική ξενάγηση σε αυτή τη μαγική Χώρα των Θαυμάτων!

ΥΠΟΓΕΙΟΣ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ

Στην καρδιά της οροσειράς Lookout στο Σατανούγκα του Τενεσί ένα παράξενο φυσικό φαινόμενο εντυπωσιάζει επιστήμονες και επισκέπτες. 700 μέτρα κάτω από το έδαφος ρέει ο καταρράκτης Ruby και δεσπόζει στο ομώνυμο σπήλαιο που τραβά την προσοχή ντόπιων και ξένων με την ομορφιά του. Στο έδαφος του σπηλαίου και στο τέλος της ροής των υδάτων του καταρράκτη μια φυσική λίμνη δημιουργείται που συμπληρώνει το απόκοσμο τοπίο και αποτελεί ένα από τα ωραιότερα φυσικά αξιοθέατα της περιοχής.

Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Leo Lambert και εξερευνήθηκε το 1928 από μια μικρή ομάδα ενθουσιωδών σπηλαιολόγων μεταξύ των οποίων και η σύζυγος του Leo, Ruby, εξ ου και η ονομασία των καταρρακτών και του σπηλαίου. Από τότε μέχρι σήμερα ο τόπος συγκεντρώνει πολλούς επισκέπτες που αντικρίζουν ένα πραγματικά εντυπωσιακό θέαμα ενός ασυνήθιστου υπόγειου καταρράκτη!

ΝΕΑ ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΑΝ ΣΕ ΤΕΤΡΑΠΟΔΑ ΖΩΑ

Νέο φως στην κρίσιμη εξελικτική φάση, κατά την οποία τα πίσω πτερύγια των ψαριών μεταμορφώθηκαν σταδιακά σε πόδια και έτσι τα ψάρια βγήκαν πλέον στη στεριά και περπάτησαν, ρίχνει η μελέτη του «Τικτααλίκ», ενός μεταβατικού πλάσματος του γλυκού νερού, ενός ενδιάμεσου κρίκου ανάμεσα στα ψάρια και στα πρώτα τετράποδα ζώα της ξηράς, που έζησε πριν από 375 εκατ. χρόνια.

Η ανακάλυψη αυτή έρχεται σε αντίθεση με την κυρίαρχη θεωρία ότι τα μεγάλα κινούμενα πίσω πόδια αναπτύχθηκαν από τα πίσω πτερύγια των ψαριών, μόνο αφότου τα σπονδυλωτά ζώα είχαν πια βγει στην ξηρά χρησιμοποιώντας τα μπροστινά πόδια τους, που είχαν πρώτα εξελιχθεί μέσα στο νερό.

Όμως οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ανατομίας του πανεπιστημίου του Σικάγο Νιλ Σούμπιν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και τη βρετανική «Γκάρντιαν», υποστηρίζουν ότι η μετάβαση από την πιο απλή «εμπροσθοκίνηση» των ψαριών στην πιο πολύπλοκη «τετρακίνηση» των ζώων, στην πραγματικότητα έλαβε χώρα ήδη μέσα στο νερό, σε μεταβατικά είδη όπως ο Τικτααλίκ (Tiktaalik roseae).

Το εν λόγω απολίθωμα ανακαλύφθηκε το 2004 στη νήσο Ελεσμίαρ του αρκτικού Καναδά από τον Σούμπιν και έκτοτε μελετάται εξονυχιστικά, καθώς αποτελεί το πιο γνωστό και καλύτερα διατηρημένο μεταβατικό είδος μεταξύ ψαριού και τετράποδου ζώου. Ο Τικτααλίκ είχε πλατύ επίπεδο κεφάλι και κοφτερά δόντια, μοιάζοντας με διασταύρωση ψαριού με κροκόδειλο.

Έφθανε σε μήκος τα τρία μέτρα περίπου και κυνηγούσε στα ρηχά γλυκά νερά. Είχε βράγχια και πτερύγια, αλλά επίσης χαρακτηριστικά ζώου, όπως κινούμενο λαιμό, στέρεα πλευρά και πρωτόγονα πνευμόνια. Επιπλέον, τα μεγάλα μπροστινά πτερύγιά του διέθεταν ώμους, αγκώνες και καρπούς, που του επέτρεπαν να στηρίζεται σε στερεό έδαφος.

Έως τώρα είχε μελετηθεί μόνο το μπροστινό μέρος του Τικτααλίκ, ενώ η νέα έρευνα εστίασε στο πίσω μέρος του, μετά την ανακάλυψη νέων απολιθωμάτων στο βόρειο Καναδά, τα οποία πλέον περιείχαν τη λεκάνη του και μέρος από τα πίσω πτερύγιά του. Η μεγάλη λεκάνη και η άρθρωση του ισχίου του είναι σχεδόν ίδια με ορισμένα πρώιμα τετράποδα ζώα, πράγμα που εξέπληξε τους επιστήμονες, με δεδομένο ότι πρόκειται κατά βάση για ένα θαλάσσιο οργανισμό.

Επιπλέον, το πίσω πτερύγιό του φαίνεται πως ήταν εξίσου μακρύ και πολύπλοκο με το μπροστινό, πράγμα που δείχνει ότι είχε ήδη αναπτύξει μια ικανότητα «τετρακίνησης» στο ρηχό βυθό. Όπως είπε ο Σούμπιν, «είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι ο Τικτααλίκ χρησιμοποιούσε τα μεγάλα πίσω πτερύγια του ως κουπιά για να κολυμπά, αλλά επίσης μπορεί να περπατούσε με αυτά, όπως ορισμένα σημερινά ψάρια που περπατούν στο βυθό».

Σε κάθε περίπτωση, τόνισε, «ανεξάρτητα αν και πώς ο Τικτααλίκ περπατούσε, είναι ξεκάθαρο ότι η έμφαση στα πίσω άκρα και στην κίνηση με τη βοήθεια της λεκάνης είναι μια τάση που άρχισε ήδη στα ψάρια και αργότερα εντάθηκε στη διάρκεια εμφάνισης των τετράποδων», κάτι που έγινε στην Ύστερη Δεβόνια περίοδο, πριν από 395 έως 362 εκατ. χρόνια. Πλάσματα όπως ο Τικτααλίκ θεωρούνται οι πρόγονοι των κατοπινών αμφίβιων, ερπετών, δεινοσαύρων, θηλαστικών και, τελικά, των ανθρώπων.

ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Έχουν παράξενες ονομασίες, αναπτύσσουν κορυφές ή «ξετυλίγονται» οριζόντια. Σχηματίζουν «βουνά» ή πυκνούς πύργους, ενώ μπορεί να είναι πολύχρωμα ή γκριζωπά. Το ύψος τους μπορεί να φτάσει τα 20.000 πόδια, αν και είναι επίσης γνωστό ότι φτάνουν μέχρι και 75.000 πόδια (συγκριτικά, το ύψος των εμπορικών αεροσκαφών είναι 30.000 πόδια). Ανάλογα με το σχήμα και το χρώμα που έχουν είναι… ευοίωνα ή δυσοίωνα, δηλαδή προμηνύουν καλό ή άσχημο καιρό αντίστοιχα, φέρνοντας μαζί τους βροχοπτώσεις, χαλάζι, αστραπές ή βροντές. Όπως και να ‘χει πάντως αποτελούν δίχως αμφιβολία «one man show» στον ουρανό, ξεδιπλώνοντας με τον τρόπο τους την ομορφιά της φύσης σε όλο της το μεγαλείο.

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΜΑΥΡΟ ΚΡΕΑΣ

Μαύρη κότα όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει! Στο φτέρωμα βέβαια, γιατί στα υπόλοιπα (κρέας, οστά κ.λπ.) το χρώμα του κοτόπουλου είναι άσπρο. Η Silkie από την Κίνα έρχεται για να ανατρέψει τα μέχρι τώρα γνωστά δεδομένα. Λευκό, εντυπωσιακό φτέρωμα σαν μετάξι αλλά μαύρο δέρμα, σκούρα οστά και ακόμα πιο σκούρα εσωτερικά όργανα. Η αλήθεια είναι ότι στην Ασία υπάρχουν πολλά μαύρα είδη κοτόπουλων αλλά η Silkie είναι η πιο διάσημη για τη νοστιμιά της!

Και μπορεί στο δυτικό κόσμο τα εν λόγω κοτόπουλα να μην καταναλώνονται όμως στις ασιατικές χώρες αποτελούν λαχταριστό έδεσμα και τρώγονται μετά μανίας κυρίως σε σούπες όλων των ειδών, που θεωρούνται ιδιαιτέρως δυναμωτικές. Όσο για τη γεύση του κρέατος, όσοι έχουν δοκιμάσει λένε ότι δεν διαφέρει και πολύ από τα… κλασικά κοτόπουλα, ίσως μόνο αφήνει μια γλυκιά επίγευση.

ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΣΚΑΛΕΣ ΣΕ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟΠΙΑ

Οι σκάλες δημιουργούνται συνήθως για να διευκολύνουν την ανάβαση και κατάβαση σε κάθετες επιφάνειες και για να διευκολύνουν την πρόσβαση σε κάποια δύσβατα σημεία. Στις περιπτώσεις της λίστας που ακολουθεί, πέρα από τον πρακτικό τους ρόλο τα σκαλοπάτια προσφέρουν θέαμα άξιο θαυμασμού και σε πολλές περιπτώσεις φανταστική θέα.

1. «Βουνό» Bueren, Βέλγιο

Το βουνό Bueren δεν είναι ένα πραγματικό βουνό αλλά μια σκάλα μήκους 374 μέτρων στη Λιέγη. Τα σκαλοπάτια κατασκευάστηκαν το 1881 και από την κορυφή η θέα στην πόλη και στον ποταμό Meuse είναι μοναδική.

2. Gaztelugatxe, Ισπανία

Αυτή η πρωτότυπη σκάλα με 237 σκαλοπάτια βρίσκεται στο νησί Gaztelugatxe στην Ισπανία και ενώνει την ηπειρωτική χώρα με το νησί, όπου βρίσκεται ένα μοναστήρι του 9ου αιώνα, το οποίο συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών.

3. Όρος Taihang, Κίνα

Μια σπιράλ μεταλλική σκάλα που φτάνει σε ύψος 91,5 μέτρα μέχρι την κορυφή του βραχώδες βουνού Taihang προσφέρει τη συγκίνηση της ορειβασίας χωρίς κανέναν κίνδυνο.

4. Awaji Hyakudanen, Ιαπωνία

Το «στάδιο των ονείρων» όπως ονομάζεται η κατασκευή είναι στην ουσία ένας επίπεδος κήπος, τα τμήματα του οποίου συνδέονται μεταξύ τους με σκαλιά, επιτρέποντας στους επισκέπτες να απολαύσουν το θέαμα των ανθισμένων λουλουδιών.

5. Γέφυρα Moses, Ολλανδία

Μια «βυθισμένη» γέφυρα ενώνει τα δύο σημεία μιας τάφρου, προκειμένου οι επισκέπτες να προσεγγίσουν ένα κάστρο, απολαμβάνοντας μια διαφορετική διαδρομή.

6. Canyon Steps, Εκουαδόρ

Δίπλα στον καταρράκτη Pailon del Diablo στο Εκουαδόρ, η σκάλα προσφέρει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να απολαύσουν από πολύ κοντά ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα της χώρας και να… βραχούν αρκετά.

7. Chand Baori, Ινδία

Πολλαπλές σκάλες μέσα σε ένα μεγάλο πηγάδι, για την ακρίβεια 3.500 σκαλοπάτια σε 13 επίπεδα και 30 μέτρα κάτω από το έδαφος, το οποίο χρησίμευε στην αρχαιότητα για να προστατευθούν οι κάτοικοι από τις υψηλές θερμοκρασίες της περιοχής.

8. Σαντορίνη, Ελλάδα

Το 1715, οι κάτοικοι νησιού κατασκεύασαν μια πρόχειρη σκάλα στο πλάι του βουνού ώστε να μπορούν να προσεγγίσουν την κορυφή με τα πόδια ή με γαϊδουράκια. Από τότε μέχρι σήμερα οι σκάλες… αναβαθμίστηκαν, ενώ το τοπίο παραμένει μοναδικό.

9. Schlossberg Stairs, Αυστρία

Το βασικό αξιοθέατο στο Γκρατς είναι το Schlossberg (Πύργος του Ρολογιού), το οποίο είναι ορατό από όλα τα σημεία της πόλης. Οι επισκέπτες πρέπει να ανέβουν τα 260 μέτρα της σκάλας μέχρι την κορυφή και από εκεί να απολαύσουν τη θέα που θα τους αποζημιώσει για την κούραση.

10. Potemkin Stairs, Ουκρανία

Σήμα-κατατεθέν στην Οδησσό, οι σκάλες αποτελούν την επίσημη είσοδο στην πόλη από τη μεριά της θάλασσας, ενώ το μήκος τους αν και είναι μόλις 27 μέτρα δίνει την εντύπωση μεγαλύτερου!

11. Haiku Stairs, Χαβάη

Πρόκειται για ένα απότομο μονοπάτι στο νησί Oahu το οποίο κρέμεται στην κυριολεξία στον γκρεμό, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη.

12. Bridge-Stairs, Ελβετία

Η γέφυρα πάνω από τον ποταμό Traversinertobel απέκτησε διαφορετική μορφή διά χειρός του μηχανικού Jürg Conzett και του συνεργάτη του Rolf Bachofner, καλύπτοντας μια απόσταση περίπου 56 μέτρων από το ένα σημείο του φαραγγιού στο άλλο.

ΨΑΡΙ ΗΛΙΚΙΑΣ 200 ΕΤΩΝ

Ένας άνδρας ψάρεψε στην Αλάσκα ένα κοκκινόψαρο (Sebastes borealis) ηλικίας 200 ετών.

 

Ο Henry Liebman από το Σηάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών ψάρευε ανοιχτά της Αλάσκα στις 21 Ιουνίου όταν έπιασε το ψάρι σε βάθος 275 μέτρων.

Τα κοκκινόψαρα, που έχουν πορτοκαλί, ροζ και κόκκινες αποχρώσεις στην κορυφή του λευκού τους σώματος, αποτελούν κοινό είδος ψαριού στην Αλάσκα και ζουν σε βάθη άνω των 762 μέτρων.

Εκπρόσωπος της αμερικανικής Υπηρεσίας Αλιείας δήλωσε ότι το ψάρι υποβάλλεται σε αναλύσεις για να προσδιοριστεί η ηλικία του, αν και υπολογίζεται ότι είναι περίπου 200 ετών.

Ο Liebman άφησε στους ερευνητές ένα δείγμα και θα επιστρέψει πίσω στο Σιάτλ μαζί με το ψάρι.

Το σημερινό ρεκόρ το κατέχει ένα κοκκινόψαρο ηλικίας 175 ετών, ενώ το 2007 ένας ψαράς έπιασε ένα ψάρι του συγκεκριμένου είδους ηλικίας 115 ετών.

Έκπληκτοι οι ερευνητές του αμερικανικού Οργανισμού Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) διαπίστωσαν ότι το ψάρι ήταν γόνιμο και παρά την προχωρημένη ηλικία οι ωοθήκες του ήταν γεμάτες έμβρυα.

Οι επιστήμονες δεν μπορούν ακόμα να εξηγήσουν τη μακροζωία ορισμένων ζώων. Τα μεγαλύτερα ζώα τείνουν να ζουν περισσότερο, ωστόσο αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση των κοκκινόψαρων που παρά το μέγεθός τους είναι αιωνόβια.

Το μεγαλύτερο γνωστό ζώο είναι μια αχιβάδα ηλικίας 400 ετών.

ΨΑΡΙ ΕΘΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

 

Σε δίαιτα με φρούτα υποβάλλεται ένα εξωτικό ασιατικό ψάρι που οι ιδιοκτήτες του το μεγάλωσαν ταΐζοντάς το μόνο γκοφρέτες. Έφτασε να ζυγίζει 4 κιλά.

Ο “Γκάρι”, το γιγαντιαίο γκουράμι, ένα είδος ψαριού που προέρχεται από τη νοτιοανατολική Ασία, έχει μήκος 40 εκατοστά και ζυγίζει 4 κιλά.

Η άρνηση του Γκάρι να φάει είχε φέρει σε απόγνωση το προσωπικό του ενυδρείου, μέχρι που ανακάλυψαν ότι οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες του ψαριού το τάιζαν αποκλειστικά γκοφρέτες Kit Kat.

Δεν είχα ακούσει ποτέ να δίνουν σοκολάτα σε ψάρια, πόσο μάλλον να μεγαλώνουν ένα ψάρι αποκλειστικά με σοκολάτες”, είπε η Ρεμπέκα Κάρτερ.

“Τα γκουράμι συνήθως τρέφονται με φρούτα. Ο Γκάρι δεν φαίνεται να έχει κάποια ασθένεια εξαιτίας του εθισμού του στη σοκολάτα, όμως δεν θα συνιστούσα σε κανέναν να δίνει γλυκά και ζαχαρωτά στα ψάρια του”, πρόσθεσε.

Οι υπάλληλοι αναγκάστηκαν να “κρύψουν” ψίχουλα γκοφρέτας μέσα σε σταφύλια και κομμάτια μπανάνας για να βοηθήσουν τον Γκάρι να απεξαρτηθεί από τη σοκολάτα και να συνηθίσει μια πιο “συμβατική” διατροφή.

Ο Γκάρι είναι μόνο ένα από τα ψάρια που μεταφέρθηκαν στο ενυδρείο επειδή οι ιδιοκτήτες τους δεν μπορούσαν πια να τα φροντίσουν.

“Πολλοί άνθρωποι δεν κάνουν την κατάλληλη έρευνα όταν αγοράζουν ψάρια. Τα γατόψαρα είναι ένα καλό παράδειγμα, αφού έχουμε πολλά που μεγάλωσαν υπερβολικά και δεν χωρούσαν πια στο ενυδρείο τους”, τόνισε η Κάρτερ.

ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ

 

Ένα έμβρυο καρχαρία με δύο κεφάλια ανακάλυψε ένας ψαράς στον Κόλπο του Μεξικού..

Αμερικανοί επιστήμονες επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη ενός δικέφαλου εμβρύου καρχαρία ταύρου, το οποίο πιστεύεται ότι είναι το πρώτο στον κόσμο.

Ο δικέφαλος καρχαρίας βρέθηκε στον Κόλπο του Μεξικού, σύμφωνα με μια μελέτη του Michigan State University που δημοσιεύθηκε στο Journal of Fish Biology.

Ανακαλύφθηκε από έναν ψαρά, όταν άνοιξε τη μήτρα ενός ενήλικα καρχαρία το 2011, περίπου ένα χρόνο μετά την πετρελαιοκηλίδα του Deepwater Horizon, στον Κόλπο του Μεξικού.

Ενώ άλλα είδη καρχαριών έχουν γεννηθεί στο παρελθόν με δύο κεφάλια – συμπεριλαμβανομένου τον μπλε καρχαρία και τον καρχαρία γαλέο- αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση του καρχαρία ταύρου με δύο κεφάλια.

Ο Michael Wagner, επίκουρος καθηγητής του τομέα της αλιείας και της άγριας ζωής στο MSU, είπε:”Πρόκειται για σκληραγωγημένα μικρά πλάσματα, αλλά παρ ‘όλα αυτά, το δικέφαλο έμβρυο πιθανότατα θα πέθαινε λίγο μετά τη γέννηση.”

Στις περισσότερες περιπτώσεις δικέφαλων πλασμάτων, λίγο μετά την γέννηση τους πέθαιναν.

Ο κ. Wagner είπε ότι υπάρχουν πολλές περισσότερες περιπτώσεις δικέφαλων σαυρών και φιδιών, επειδή συχνά έχουν εκτραφεί σε αιχμαλωσία, όπου οι κτηνοτρόφοι μπορούν να παρακολουθούν και να ελέγχουν τις παραδοξότητες.

Αφού ανακαλύφθηκε, ο καρχαρίας μεταφέρθηκε στο τμήμα επιστημών της θάλασσας στο Κολέγιο Florida Keys Community και στη συνέχεια στο Michigan Stateνα, όπου ο κ. Wagner και η ομάδα του χρησιμοποίησαν μαγνητική τομογραφία για να το μελετήσουν.

Ανακάλυψαν λοιπόν δύο διαφορετικά κεφάλια, καρδιές και στομάχια.

Το υπόλοιπο του σώματος, στη συνέχεια επανασυνδέεται για να σχηματίσει μια ενιαία ουρά.

Ενώ ο καθηγητής σημείωσε στην έρευνά του ότι η παραμόρφωση του καρχαρία μπορεί να συνδυαστεί με την έκθεση του σε ρύπους, στην πετρελαιοκηλίδα του Deepwater Horizon.

Και πρόσθεσε: “Δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για να υποστηρίξουμε κάποια συγκεκριμένη αιτία.”

Σύμφωνα με το Διεθνές Αρχείο Επιθέσεων Καρχαρία, υπήρξαν 80 περιπτώσεις απρόκλητης επίθεσης καρχαρία εναντίον ανθρώπων το 2012, με επτά θανάτους.